vrijdag 10 maart 2017

Van babyvoeding tot de ultieme 'post-kaakoperatie-recepten'

Hoi!

De dagen, weken en maanden vliegen voorbij. Over anderhalve week is Micah alweer een half jaar. Het voelt als de dag van gisteren dat hij voor het eerst op mijn borst werd gelegd. En nu? Nu 'kletst' hij ons de oren van het hoofd, rolt hij door de woonkamer en geeft ons dagelijks zijn mooiste glimlach. 'Shine bright like a diamond' heeft hij klaarblijkelijk niet van een vreemde. :)

Inmiddels is Micah al enige tijd bezig aan zijn fruit- en groentehapjes. Nee, niet uit die kant-en-klare potjes uit de supermarkt, maar door deze mama vers gemaakt. Pure smaken, zonder toegevoegde stoffen... Daar sta ik graag voor in de keuken. In onze keuken ontdekte ik de allerlekkerste recepten voor patiënten die een kaakoperatie moeten ondergaan! Had ik dat maar jaren eerder geweten...

Op zoek naar variaties qua ingrediënten en smaken kwam ik via mijn grote vriend 'Google' terecht op een website vol met veelzijdige recepten voor baby's. Niet alleen voor baby's, blijkt nu... Van gepureerde fruithapjes tot gepureerde groentehapjes en complete met staafmixer bewerkte maaltijden met aardappelen, groenten en vlees. Of rijst, pasta, vis... Je kan het zo gek niet bedenken. Wacht even, dát moest ik uitproberen! Dus vloog ik naar de winkel om mijn karretje vol te gooien met verse groenten, een pak macaroni, rijst, koolvis en ga zo maar door. Tijd om te experimenteren in de keuken.

Alles werd netjes voorbereid alvorens de meest geweldige variaties in de mix werden gegooid. Wat dacht je van een maaltijd van aardappel, wortel en koolvis? Of een bloemkool rijsthapje? Of een maaltijd met broccoli, macaroni en een beetje smeerkaas? De staafmixer maakte alles fijn en ik moest uiteraard even 'voorproeven'. Lekker, zeg ik je. Lekker met een hoofdletter 'L'. Dé oplossing voor kaakosteotomiepatiënten. Sommige recepten kunnen na het pureren alsnog ietwat dik zijn. Dit is lastig naar binnen te werken na een kaakosteotomie. Gewoon een beetje water of melk toevoegen en eventueel naar smaak kruiden, en je hebt een heerlijke vloeibare maaltijd, boordevol gezonde voedingsstoffen.

Het is héél belangrijk om na de operatie voldoende vitamines en mineralen binnen te krijgen. Dat kan nogal een uitdaging zijn. Met alleen soep, yoghurt, smoothies en 'krokettensoep' kom je er niet... Ik zou willen dat ik een website zoals deze had ontdekt ten tijde van mijn kaakoperatie, inmiddels al bijna 5 jaar (!) geleden.

Moet jij een kaakoperatie ondergaan of ken je iemand die (binnenkort) onder het mes gaat? Neem dan zeker eens een kijkje op smikkels.nl. Nog een voordeel van deze recepten? Je kan vóór je operatie al een grote voorraad maken en invriezen. Zo hoef je na de operatie alleen iedere dag even de diepvries in te duiken om je portie uit te pakken. Makkelijker kan het niet! :)

Succes voor iedereen!

Liefs,
Cindy

PS Ik vind het onwijs gaaf dat mijn blog, ondanks dat ik zeer weinig post, nog steeds zo goed bezocht wordt. Met zo'n 10.000 pageviews per maand is 'cindyskaakoperatie' nog altijd een begrip in de 'kaakwereld'! Ook de berichten blijven maar binnenstromen in mijn mailbox. Super tof dat ik bijna 5 jaar na dato nog steeds zoveel mensen op weg mag helpen!

zaterdag 31 december 2016

2016: over afscheid nemen en ultiem geluksgevoel...

Goedemorgen!

Wat is het jaar omgevlogen... ieder jaar sta ik uitgebreid stil bij wat er allemaal is gebeurd in het jaar. De laatste jaren kwamen er bij mij stuk voor stuk hoogtepunten voorbij. Prachtige dingen kwamen er op mijn pad. Ook in 2016 is er ontzettend veel gebeurd. Het was een emotionele rollercoaster.  Even geen 'kaak-verhalen', maar off-topic iets over het afgelopen jaar. Laat ik jullie even meenemen in de belangrijkste gebeurtenissen. Dan begrijpen jullie vast waarom de blog op een heel laag pitje heeft gestaan...

Dit jaar draaide vooral om mijn allerbeste vriendin: mama. Er waren ernstige zorgen rondom haar gezondheid. Het leverde veel stress en verdriet op. In combinatie met mijn zwangerschap was dit een loodzwaar proces. In april heb ik afscheid moeten nemen van mijn allerbeste maatje. Het was verschrikkelijk en het is nog steeds heel naar om zonder haar verder te moeten. Ik verloor het mooiste wat ik ooit had... maar ergens ook niet. Ik heb een moeder. Ik heb de mooiste, liefste en beste moeder van de wereld. Onze zoon heeft een superoma. Ze is alleen niet meer fysiek aanwezig. Maar haar onvoorwaardelijke liefde en alles wat ik van haar heb geleerd en meegekregen, zullen altijd bij mij blijven. En boven alles, ben ik een deel van haar. Zonder haar, zou ik niet bestaan. Waar ik ook ga, ik neem haar mee. Ze is zo ver weg, maar dichterbij dan ooit.

Enkele dagen na het afscheid ben ik met Archel gevlucht. Letterlijk. We pakten het vliegtuig naar New York, om na een week verder te vliegen naar Miami. Het was fijn om even weg te zijn, tijd voor elkaar te hebben, vreugde en verdriet te delen, maar bij thuiskomst wachtte de kilte. Leegte, stilte, niet meer even opbellen, geen zwaaiende mama achter het keukenraam als ik achterom binnen kwam, geen kus en geen knuffel, geen wijze raad. Niks. Dat deed en doet onwijs veel pijn.

Toch worstel ik me er doorheen en probeer ik iedere dag te genieten van wat we hebben. Ik ben dan wel iets heel moois verloren, maar in september heb ik er een wonder voor teruggekregen: onze zoon Micah. Van dit kleine nieuwe leventje geniet ik iedere dag. Mama heeft dat ook gezegd, dat we vooral moeten genieten van het leven. Dat we 'gewoon' verder moeten.... ik probeer het. Vaak lukt dat, soms niet.

Vreugde ken ik iedere dag. Samen met Archel en Micah. Zij toveren dagelijks een glimlach op mijn gezicht. We halen het beste in elkaar naar boven. We geven elkaar energie. Het is zoiets moois... Micah beseft het allemaal nog niet, maar onbewust sleept hij mij hier doorheen, vervangt tranen van verdriet door tranen van geluk. Hij geeft mij het ultieme geluksgevoel. Micah is een verrijking voor mijn leven, voor ons leven, ons gezinnetje.

Sanne Hans (Miss Montreal) schreef er een liedje over. Over oma Miek, mij en ons zoontje Micah. Een monument voor het leven. Dit was voor mij een van de hoogtepunten van 2016. Het was emotioneel, maar het liedje is zó waardevol om te hebben. 'Oma is een Ster' biedt ons troost, geeft ons hoop en houvast. Heb jij het liedje voorbij zien komen in 'Lieve S-S-Sanne'? Nee? Je kan het hier terugkijken.

Op deze laatste dag van het jaar staan we nogmaals even stil bij wat er allemaal is gebeurd. Tijd om nog even achterom te kijken, maar ook tijd om weer vooruit te gaan. Samen aan een mooie toekomst werken. Samen als gezinnetje... Schouders eronder en dóór. En oma Miek? Die kijkt mee, dat weet ik zeker. Ze is zo ver weg, maar dichterbij dan ooit.

Lieve lezers, ik wens jullie een fijne jaarwisseling en alle goeds voor 2017. Dat al jullie dromen uit mogen komen!

-X- Cindy



vrijdag 14 oktober 2016

Babynieuws!


Hallo!

Het nieuws is inmiddels een beetje verouderd, maar ik wil het jullie niet onthouden.
Op 19 september zijn Archel en ik trotse ouders geworden van een zoon, Micah. Alles is goed gegaan en we genieten optimaal van 'de aanwinst' in ons gezin. 




Daarnaast ben ik aanstaande woensdag te zien in het tv-programma 'Lieve S-S-Sanne'. Sanne Hans (Miss Montreal) heeft een liedje voor Micah geschreven... Waarom? Kijk a.s. woensdag, 21.30 uur NPO3!

Liefs,
Cindy

maandag 27 juni 2016

Dat er in 5 maanden veel kan gebeuren, bewijst deze blog... :)

Goedenavond,

Bijna 5 maanden geleden plaatste ik m'n laatste bericht op de blog. Een hele tijd geleden alweer... In die periode heb ik mij even op andere zaken kunnen concentreren. De bezoekersaantallen blijven stabiel en de berichten op de blog blijven maar binnen stromen. Van lezers die mij al die jaren hebben gevolgd en willen weten hoe het met me gaat tot 'nieuwe' lezers die aan de start staan van een traject of net de operatie hebben gehad. Leuk, ik haal er nog altijd veel energie uit. Ik ben er nog iedere dag mee bezig.

Het allerleukste nieuws van de afgelopen maanden? Er is een kleine telg op komst in huize Zimmerman - van de Moosdijk! Ik ben op dit moment bijna 29 weken zwanger. Als alles goed gaat zal onze zoon in september het levenslicht zien. Een ontzettend spannende, maar ook leuke tijd. Nieuwe ervaringen en belevenissen. Jullie kunnen je vast voorstellen dat ik de afgelopen tijd met andere zaken bezig ben geweest dan de blog. ;)

Waar ik ook volop mee bezig ben is mijn werk bij BlueM. Tot voor kort kwam ik veel bij praktijken over de vloer en sprak ik vaak met tandartsen en mondhygiënisten. Sinds een aantal weken heb ik een nieuwe functie. Ik houd me nu bezig met de Communicatie & Marketing bij BlueM. Het schrijven van blogs en nieuwsartikelen, het maken van (instructie-)video's, het ontwerpen van en inhoud geven aan nieuwsbrieven, het hele 'social-media-gebeuren', contacten met consumenten en ga zo maar door: het hoort allemaal bij mijn takenpakket. Hartstikke leuk om te doen, eigenlijk helemaal mijn pakkie-an.

Mijn uitdaging bij TV-Limburg zit er helaas op. Enkele maanden geleden werd bekend dat de zender 'op zwart' gaat en er per 1 augustus helemaal mee stopt. Dit betekent dat er voor mij een einde komt aan een geweldig tijdperk van twee jaar, waarin ik veel heb mogen meemaken en mogen beleven. Ik denk nog wel eens terug aan hoe het allemaal begon. Samen met Dr. de Jonge aan tafel om te vertellen over mijn blog, om vervolgens na een goede indruk te hebben achtergelaten aan de slag te gaan bij TV Limburg. Geweldig mooi. Onlangs heb ik mijn laatste bijdrage geleverd aan TV Limburg, in de vorm van een afscheidsportret. Deze kun je hier bekijken.

Helaas zijn er naast alle hoogtepunten ook dieptepunten. Het grootste dieptepunt van het afgelopen half jaar waarin ik niet heb geblogd is het feit dat ik afscheid heb moeten nemen van de allerbelangrijkste persoon in mijn leven. De persoon die er altijd voor mij is geweest, die mij moed en vertrouwen gaf, die in mij geloofde... Het is loodzwaar. In december schreef ik nog een blog over / met haar. Ik durf met recht uit te spreken dat de afgelopen maanden een rollercoaster van emoties voor mij waren. En nog steeds zijn... Het gaat met ups en downs.

Al die emoties hebben ook invloed gehad op mijn kaken. Muurvast zaten ze, ondanks het trouw dragen van de splint. Begrijpelijk ook wel in zo'n periode... Nu gaat het iets beter, maar ik merk nog altijd dat de verzuring er snel in schiet. Gelukkig heb ik veel afleiding en iets heel moois om naar uit te kijken.

Ik zal het bloggen niet structureel gaan oppakken, maar op verzoek van velen af en toe een update plaatsen!

Liefs,
Cindy

zaterdag 30 januari 2016

Take a step back, evaluate what is important and enjoy life...

Goedemorgen!

"Time has a wonderful way of showing us what really matters."


Als ik niet op de toppen van mijn kunnen kan presteren en er niet meer alles uit kan halen wat erin zit, is het voor mij tijd om een stapje terug te doen. De blog is altijd een prioriteit voor mij geweest en nog steeds staat 'dit project' heel dicht bij me. Echter zijn er nu andere zaken die mijn energie vragen, waardoor ik niet meer alles kan geven. Als perfectionist is dat best lastig. De laatste tijd was het vaak een race tegen de klok. Motivatie en inspiratie is er genoeg, maar als het iedere week weer passen en meten is qua tijd, dan bezorgt mij dat een klein beetje onrust. "Shit, ik móet nog een blog schrijven voor maandag", zei ik vaak tegen Archel. De laatste weken hebben een aantal mensen tegen me gezegd dat ik eens van dat 'moeten' af 'moet'. Ja, ik heb een groot verantwoordelijkheidsgevoel en ja, soms kon ik best eens geïrriteerd zijn als het erop leek dat ik de strijd tegen de klok ging verliezen. Het is nu tijd om even mijn zinnen te verzetten, mijn energie te verdelen over zaken die er op dit moment écht toe doen. Juist dat is waarom ik ervoor heb gekozen om een stapje terug te doen. Een moeilijke keuze en daarom zal helemaal stoppen met de blog ook echt niet gebeuren. Nee, maar ik heb er wel voor gekozen om berichten te plaatsen wanneer het mij uitkomt. Dat zal dan iets minder frequent zijn. Het geeft me een gevoel van rust en dat is waar ik op dit moment behoefte aan heb.

In de afgelopen vier jaar zijn er in totaal ruim 200 blogs geplaatst. Ik voel me voldaan. Er is veel gezegd en geschreven over het onderwerp 'kaakosteotomie'. Honderden patiënten zijn op weg geholpen dankzij deze blog. Professionals zijn de blog gaan gebruiken in de voorlichting naar patiënten toe. Het heeft me veel gebracht. Mooie uitdagingen bij TV Limburg en BlueM. Items bij BNN en TV Limburg. Persoonlijke verhalen in de Grazia en de Flair. Presentaties aan groepen professionals, niet alleen in ziekenhuizen maar ook in het 'normale' bedrijfsleven. Meeloopdagen met Dr. de Jonge en een kaakosteotomie van dichtbij meemaken. Het boek dat nog altijd op de planning staat. Ik mag mijn handen dichtknijpen. Ongelooflijk wat zich allemaal heeft ontwikkeld dankzij deze blog. Er zijn veel deuren voor me open gegaan. Daarom neem ik ook geen afstand. Nu niet, nooit niet, maar het komt wel allemaal even op een iets lager pitje te staan.

Stay tuned, want zoals gezegd... dit is niet 'the end', maar een 'tot ziens!'

"Shine bright like a diamond..."


Liefs,
Cindy